وبلاگ مداد
» دنیا همان گونه است که می بینیم
دنیای بیرون انعکاس دنیای درون ماست
پشت خط خطی های زندگی، پشت هق هق های یواشکی، پشت آن کلبه های چوبی، پشت آن زمین خوردن های پی در پی، کنار همان گرمای آتش شومینه، وقت خوردن چای داغ با کشمش و خرما، بعد آن همه حادثه و گریه و خنده، زندگی هنوز جریان دارد.
زندگی می گذرد، مثل رودی خروشان، نسیمی آرام، مثل یک آهوی نگران، مثل پرواز یک قاصدکِ زیبا. زندگی هنوز جریان دارد، سرعتش در دستان ما نیست، صحبتش با خلق و خوی ما نیست، زندگی جاریست در درون رگ های ما، در درون مغز ما، فکر ما، اندیشه و باور ما، زندگی همان گونه است که می بینیم، زشت یا زیبا، مثل به دنیا آمدن یک نوزاد.
پشت هر تولدی کلی ماجراست، غصه های پی در پی و شادی های پنهان شده در حیاط. پشت هر دردی، کلی فریاد بی صداست. غم ها همیشه و همه جا هستند. باید دنبال شادی ها رفت. گاهی باید از ته دل، از ته درون، به زندگی خندید و بی خیال غصه هایش شد. گاهی فقط باید رقصید و زیبایی ها را دید و حتی زشتی ها را هم زیبا دید. باید از دل غم، از دل محدودیت ها، به شادی، به آرامش رسید. گاهی باید دنیا را همان گونه که هست دید. گاهی باید دنیای درونمان را بازسازی کنیم تا دنیای بیرونمان زیباتر شود.
نمی دانستم که دنیا به ساز هیچ کس نخواهد رقصید، هر کس باید به ساز درون خودش، دنیا را به رقص وادار کند. دنیا به کام هیچ کس نخواهد رسید، مگر به کام آن که دنیا را زیبا ببیند. دنیا نسبت به غصه و شادی ها بی تفاوت است تا وقتی که ما خودمان توجهش را به خودمان جلب نکنیم. دنیا دست ما را نخواهد گرفت تا وقتی خودمان به دنبال یاری اش نرویم. دنیا همان گونه است که می بینیم؛ گاهی زشت، گاهی زیبا، گاهی عصبانی، گاهی بی تفاوت، گاهی مهربان و گاهی بی رحم.
تمام صفات خوب و بد دنیا، از درون ما به دنیا منعکس می شود. ما آیینه ی تمام نمای دنیای خودمان را در دنیای بیرون می بینیم. پس قدردان داشته هایمان باشیم و برای به دست آوردن نداشته هایمان، به اندازه ی توانمان تلاش کنیم و در لحظه زندگی کنیم.
