برای قدم زدن باید لحظه ها را دید و حس کرد، باید شوق گام برداشتن داشته باشی تا توسط یک ساحل امن در فراسوی خانه های حبابی جهانی تازه در مقابلت پدید آید. مثل دویدن در یک دشت بی انتها و سبز مثل دویدن میان یک رودخانه ی جاری مثل یک شاپرک عاشق به دنبال صداهای به فریاد کشیده شده من و تو.
این جا به دنبال کدام زمین حاصل خیز هستیم که این گونه سر به گریبان خویش برده ایم ما سالیان سال است که باغبان زندگی مان را به دست های خود خفه کرده ایم و به دنبال آفت زدایی و کود دهی برای پرورش استعدادهای نهفته ی روحمان هستیم. زمین به خواب عمیقی فرو می رود و ما هنوز نمی دانیم چرا به دنیا آمده ایم.
این یک مسیر انتخابی نبوده است اما از این به بعد از لحظه ی وارد شدن به این مسیر گاهی حق انتخاب کردن داریم و گاهی باید بدون انتخاب حرکت کنیم. باید به برای رفتن و دویدن و دیدن، شوق دشته باشیم. شوق سفر به درون، شوق گام برداشتن تا انتهای بی نهایت تخیل، تا جایی که پایانی ندارد.
کلام گاهی عاجز است از بیان آن چه در ذهن و تخیل می گذرد و سکوت ادامه پیدا می کند. جزیره ی ناشناخته ی ذهن، منتظر یک کشتی نجات برای جمع آوری آذوفه می ماند. در این جزیره همه چیز پیدا می شود و هیچ چیز به معنای واقعی وجود ندارد.
دنیای ناشناخته ی ذهن مملو از واقعیاتی ست که تجربه نکرده ایم و رویاهایی که هیچ وقت تجربه نخواهیم کرد. عمر انسان کوتاه تر از آن است که بتواند به تمام رویاهای ذهن خویش دست یابد اما این راه و مسیر همچنان ادامه دارد. در دنیای ناشاخته ی ذهن رسیدن به همه چیز امکان پذیر است. خورشید در اتاق خوابمان طلوع می کند و ابری زیبا سایه بان مان می شود و همه جا کنار ما می ماند. دنیای ذهن دنیای ساختن و پرداختن است.
شاید رویای پرواز بود که منجر به ساخت هواپیما شد و رویای دیدن و شنیدن از راه دور، منجر به اختراع تلفن و چت تصویری شد. و رویای امروز ذهن چیست؟ رویای امروز این دنیای ناشناخته چیست که هنوز نتوانسته آرام بگیرد و به فتح قله های بیشتری فکر می کند؟
ابزار آلات و رنگ های شمع سازی
مشاهده
وبلاگ مداد
مطلب مرتبط
معرفی محصولات پوستی ترند کره ای 2026
