وبلاگ مداد
» همه ی انسان ها زخمی می شوند
همه ی انسان ها زخمی می شوند
روایت کردن زخم های زندگی روایت تلخ و آموزنده ای می تواند باشد زخم هایی که درد بزرگی بر روح آدمی وارد می سازد و شاید تا سالیان سال اثرش بر روح و روان آدم باقی بماند.
زخم هایی که به قول صادق هدایت مثل خوره روح را در انزوا می خورد و نمی شود به کسی اظهار کرد.
زخم های روح هیچ نشان و اثری از خود ندارند اما چنان روح را تاریک می کنند که می تواند بر جسم نیز تاثیر بگذارد.
راهی برای در امان ماندن از این زخم ها در زندگی وجود ندارد و همه ی انسان ها کما بیش روحشان زخمی خواهد شد اما مسئله این است که چگونه با این زخم ها برخورد کنیم تا تمام روح و جسممان را در برنگیرد.
یکی از راه هایش می تواند این باشد که ببینیم افرادی که قبل از ما با زخم مشابه ای مثل زخم ما مواجه شدند و توانستند خود را نجات دهند شیوه ی رفتار و برخوردشان با زخم های روحشان چگونه بوده است.
درد و دل کردن با دیگران هم می تواند تا حدودی تسکین دهنده باشد البته بهتر است با کسی درد و دل کنیم که از قضاوت کردن عجولانه و پند دادن های کلیشه ای خودداری کند.
نوشتن هم باعث می شود کمی از باری که بر روح و روانمان سنگینی می کند کاسته شود، هر آنچه که روی دلمان سنگینی می کند را می توانیم بدون ترس از این که مورد قضاوت دیگران قرار بگیریم را با نوشتن سبک تر کنیم.
